Doğa'yı uyurken izlemek bu aralar en büyük keyfim. Hele ki kucağımda uyuya kalmışsa.. Bu dünyadan ayrılıp, başka diyarlara gitmek istiyorsam bunu en güzel ona bakarken yapıyorum.
Çok uzun zamandır yaşamın benim için bu kadar yavaşladığını hatırlamıyorum. Nefesim onunkisi ile bir olduğunda sanki herşey daha da sessizleşip bir rüya alemine geçiş yapıyorum. Beni bu kadar huzurlu kılan aslında onun uyurkenki yüz ifadesi oluyor. Sadecik ve bir o kadar dokunulmamış bir hayat görüyorum her baktığımda. Ali bazen Doğa'ya bakıp onun şeffaf olduğunu söylüyor, bayılıyorum! Hakikaten şeffaf.
Şimdilerde büyüdü Doğa; anneannesinin deyişiyle küçük bebekken büyük bebek oluverdi. Artık kendi odasında kendi yatağında yatıyor, orada vakit geçiriyor. Uyanınca konuşuyor, hikayeler anlatıyor, kolları ve bacakları ile hikayelerini canlandırmaya çalışıyor. O'nun da paylaşacakları var tabi, anlatacakları ve soracakları. Onun için herşey daha yeni başlıyor..
Uyurken melek gibi. Huzuru görebiliyorsun bakınca. Büyümüş çoook. Özledim sizi kuzular.
YanıtlaSilHık demiş Ali'nin burnundan düşmüş aslan parçası :)