Merakıma yenik düştüğüm gün, 4 Aralık 2010 oldu. Güzel, aydınlık bir cumartesi sabahı 5 dakikalık bir bekleyişin ardından renkler dönüverdi, kutucuklar doldu ve beklediğim cevabı gözlerimle ilk defa görmüş oldum. O anda hissettiğiniz duyguyu belki bir daha hiç, belki de takip eden yıllarda 1 ya da 2 kez - ama onları da şüphesiz bambaşka hislerle - hissedeceksiniz. Bu ÖZGÜN bir duygu. Eşi yok, benzeri yok.
Biraz anı yaşamaya ve içine girmekte olduğum süreci anlamaya çalıştım. Öyle hemen algılanacak bir şey olmadığını söylemeliyim! Zaman alıyor böylesine güçlü bir hissi işlemek, sindirmek. Sonra deriiin ve güzel bir nefesi içime çekip, içimde haykıran mutluluğu Ali'nin kulağına fısıldadım. Sonraki 10 dakikayı ikimize de sorsanız herhalde tasvir edemeyiz.
İşte 4 Aralık gününe böyle bir mucize ile uyandım. Aşk gerçekten de yaşama dönüşüyor..
