Doğum yaklaştıkça hissedilen heyecan ve merakın içeriği de değişiyor sanırım. Son 2-3 haftadır vücudum kendini daha bilinçli bir hale getirdi; beni yavaşlattı, kendimi daha fazla dinler hale getirdi ve şekil değiştirdi. Tüm bunların oluşumunu dört gözle izlerken anne olmakla ilgili bilincim de giderek açıldı sanki. Uyanıkken bile gördüğüm hayaller detaylanmaya başladı. Doğum sırasında oğlumla yapacağımız ekip çalışmasını, onu göğüsüme alıp ilk koklayışımı, sevişimi, sonraki günlerde birlikte uyuyuşumuzu, konuşmalarımızı, gözlerini açtığı bu dünyayı ona anlatışımı düşünmeden edemiyorum.
Doğum sanki tek taraflı değil. Nasıl ki hamilelik dönemini birlikte yaşıyoruz bebeklerimizle, doğumda da birlikte doğuyoruz. Onlar evrene ilk defa ayak basan birer birey olarak, bizlerse yeni doğan anneler olarak. İnanın minik oğlumun doğacak olmasına heyecanlandığım kadar anne olarak onunla birlikte doğacak oluşumun da heyecanı içindeyim. En güzeli de bu süreçte yalnız olmamak. Bana tüm bunları nasıl hissedeceğimi öğreten minik bir öğretmenim var :)
